Catherine, 31 december 2007
India , Goa

Bezoek aan de Bhagwan

Toen de uitnodiging kwam om een tijdje bij mijn vriendin Bianca in India te zijn zei ik natuurlijk meteen JA! Toen bleek dat dat mede inhield tijd door te brengen in de Osho Ashram rees er bij mij toch in ieder geval wel één wenkbrauw. Hoewel ik mijn spiritueel spectrum vorig jaar weer enigszins verbreed had mede dankzij een detox met bijbehorende meditatie in Thailand, wist ik niet of ik wel klaar was voor, dan wel zin had in de ‘Love Guru’ van India. Onbekend maakt onbemind zullen we maar zeggen.
Mijn vriendin kunnen zien won het uiteindelijk van mijn weerstand tegen de “Ashram van de Bhagwan met zijn vele Rolls Royces” dus na in Mumbai afscheid genomen te hebben van Dickie die alvast de stranden van Goa voor ons ging ontdekken, stapte ik een dikke 3 uur later met vlinders in mijn buik uit op station Pune.
Het was geweldig om Bianca weer te zien! Stralend bekkie op het perron in ‘haar’ stad! De Indiers stonden wel gek te kijken, 2 van die blonde blanke meiden helemaal uit hun dak op het perron! En wederom gek hoe snel het weer helemaal normaal en goed voelde om bij elkaar te zijn! Alsof er helemaal geen jaar tussen had gezeten! Aan de hoeveelheid die we elkaar te vertellen hadden, merkte ik wel dat het een jaar geleden was.
Na een paar uur van intensief bijpraten kwam natuurlijk de vraag: “Wil je het zien?” Natuurlijk ben ik wel benieuwd maar er is nog een hoop onduidelijkheid en ongemak: waarom moeten we bijvoorbeeld allemaal -mannen en vrouwen- overdag een rode jurk dragen en ’s avonds een witte? Mijn gevoel van ‘sekte’ is nog niet weggenomen, maar mijn interesse voor waarom mijn vriendin hier zoveel tijd doorbrengt groeit met de minuut.
Pune is, naast Bangalore, het hart van de Indiase IT-sector en heeft dus een (zeer snel) groeiende welvarende middenklasse. Toch zie je ook hier nog de vele sloppenwijken en bedelaars langs de kant van de weg. Echter, zodra we de ingang van de Ashram binnenlopen -beide in rode (doch ik geleende) jurk- heeft de armoede plaatsgemaakt voor watervallen langs zwart granieten muren, wit marmeren beelden, spiegelende vijvers en rustgevende groene bossen. Ja we zijn hier wel in de Armani van de Ashrams!
Nog voordat ik kan vragen waarom, wordt er een (schone) injectienaald in mijn vinger geduwd en is de HIV-test een feit. Om maar zeker te zijn dat je er niets oploopt, in deze oase van vrijheid...
Bianca geeft me wel een rondleiding, maar ik merk dat ik me, zodra ze me even alleen laat, voel als klein meisje die haar ouders kwijt is in de Efteling. Het complex is in drie aparte delen en enórm met areas als Buddha Grove, Osho plaza, Lao Tzu, Osho Auditorium, pyramides en verschillende vreemdklinkende restaurants en andere plekken. Waar was dat zwembad ookalweer? Ik weet het allemaal niet meer. Gelukkig dat ik de volgende ochtend mijn introductiemeeting heb, waar we nogmaals langs alle plekken zullen gaan. Vooralsnog heb ik geen boomhuggende mensen of andere vreemde dingen gezien...
In de avond is er een Plaza party in de Ashram waar we, na een heerlijk diner in een gezellig aangekleed restaurantje -duidelijk een teken van de groeiende welvaart in Pune, dit soort restaurantjes had ik al jieel lang niet meer gezien- een dansje gaan wagen.
Ik verwacht nog steeds het ergste, met mensen in witte gewaden, handen ter hemel rijzende, op pringelprangel en oceaan geluiden muziek. Mijn verbazing is dan ook enorm wanneer de funky house mijn gehoor bereikt en ik normale mensen in normale kleding lekker uit hun dak zie gaan. Aangezien de uitgaansgelegenheden van de afgelopen maanden niet vaak meer waren dan een kaal, tl-verlicht restaurant waar ze bier schonken, zie ik mijn kans schoon om mijn eigen lichaam ook in beweging te zetten op deze lekkere klanken. Dat was lang geleden! Ik merk meteen hoe zeer ik dat gemist heb om gewoon lekker te dansen! Gelukkig is het motto van Osho “Celebration and Meditation” en hoewel ik nog niet zoveel heb met het ‘meditation-gedeelte’ zie ik dat ‘celebration’ helemaal zitten en dans er lustig op los. Little did I know dat dansen ook een vorm van meditatie is...
Ik word voorgesteld aan Bianca’s vrienden (wow! Gewoon normale lui?!) en hoewel ik erg blij ben hen te ontmoeten, voel ik me ook nog een beetje ongemakkelijk bij de intense en langdurige kennismakingshug die sommigen van hen me geven. Een hug an sich vind ik niet ongemakkelijk. Fijn juist! Maar die kreunachtige geluiden en zolang? Is dat werkelijk nodig? Mm. Ze genieten er in ieder geval intens van. Ik nog niet.
De volgende ochtend sluit ik aan bij het groepje dat friemelend met de handjes afwacht op wat er komen gaat de komende tijd dat ze hier zullen zijn. We worden naar een -geblindeerde en geluidsdichte- ruimte gebracht, waar we kennismaken met een paar verschillende soorten meditatie. De diversiteit in meditaties die aangeboden wordt in de Ashram is enorm, maar wij krijgen een voorproefje van de ochtend- en avondmeditatie. De muziek staat aan, en nog voordat ik me maar kan bedenken dat het allemaal ‘toch een beetje vreemd’ is, heeft mijn lichaam de kans alweer gegrepen en staat weer heerlijk te dansen.
Als de muziek stopt, maken we kennis met de Dynamic Meditation. We worden voor de 1e fase in groepjes van 2 gezet en gevraagd om voor een poosje zo chaotisch mogelijk via de neus uit te ademen, terwijl de ander naar je kijkt. Me meteen bewust van mogelijke onprettige neveneffecten, grijp ik de aangeboden tissuebox. Tijdens mijn demonstratie gaat er zeker wel door me heen hoe dit er in godsnaam uit moet zien voor de buitenwereld en ben ik blij met de geblindeerde ramen. Het wordt me duidelijk hoe het eruitziet als ik word nagedaan door mijn teamgenootje. Oke. Vreemd en niet echt aantrekkelijk. Maar ik voel me wel lekker na slechts 2 minuten, en ook een beetje moe. Kun je nagaan na de volle 15 minuten die voor elke fase staan.
In de 2e fase is het weer ‘ieder voor zich’ en moeten we, met de ogen gesloten, alles wat we maar voelen aan geluid en beweging -beetje uitkijken voor de mensen om je heen- eruit laten. Mm. Een aantal jaar geleden heb ik een Emotioneel Lichaamswerk training gehad waar we deze zelfde dingen moesten doen. Met mijn armen gevouwen in de hoek staand, bedacht ik me toen op die 1e dag dat dit een lang, héél lang weekend zou worden. Nu sta ik toch vrij snel kreten te slaken waarvan ik niet wist dat ik ze in me had, al dwalen mijn gedachten nog steeds wel af en toe af naar waar ik in vredesnaam mee bezig ben en wat het me zal brengen...
De 3e fase bestaat uit op en neer te springen met je armen in de lucht en terwijl je landt op je volle voet, dus niet op je tenen om zo volledig ‘te gronden’ zoals zij het noemen, slaak je de kreet ‘HOE’. Hoezeer ik ook probeer mijn volle aandacht in de HOE te leggen, de pijn in mijn voeten en onderrug tijdens de landing en de pijn in mijn onderontwikkelde schouderspieren zorgen ervoor dat er meer aandacht gaat naar “HOE lang duurt dit nog?” De 4e fase is de ‘freeze’fase. Komend vanuit de HOE-fase, moeten we zo in de stand waarin je landt blijven staan. Ik die met mijn armen in de lucht land, voel dat mijn armen echt geen zin meer hebben om die minuten ook nog in de lucht te blijven. Maar het is de freeze-fase en om ‘optimaal resultaat’ te behalen, wil ik het wel goed doen dus met alle mogelijke kracht probeer ik mijn armen in de originele positie te houden, de pijn die mijn schouders uitstralen wegpuffend en me tegelijkertijd afvragend of dit zo wel de bedoeling is. Godzijdank hoor ik na een aantal minuten muziek klinken en gaan we de volgende, tevens laatste en mijn favoriete fase in, de dansfase. Het is heerlijk om je lichaam zo na al die inspanning gewoon lekker te kunnen laten bewegen zoals het wil bewegen op de muziek. Gek genoeg denk ik in deze fase helemaal niet en baal ik ervan als de muziek stopt en we kennis maken met de volgende meditatie-mogelijkheid die Osho biedt. Ik voel me helemaal niet meer moe en mijn spieren zijn ontspannen. Hoewel ik het ergens ook al wel weet hoe het werkt en waarom het goed is, blijkt de kern van meditatie -om niet met je gedachten bezig te zijn, maar deze juist uit te schakelen en focus te leggen op hetgeen waar je mee bezig bent- toch nog moeilijk. Al merk ik wel dat het me veel beter afgaat dan die paar jaar geleden tijdens dat weekend.
De tweede meditatie is de Kundalini meditatie. In vier verschillende fasen gaan we van schudden, naar dansen, zitten en uiteindelijk liggen (zonder in slaap te vallen-lastig...).
We krijgen nog een dvd te zien over de Ashram waar ze tot mijn amusement flink de draak met zichzelf steken, maar ook duidelijk maken wat de ‘spelregels’ zijn in dit meditatie centrum. De regels zijn strikt met betrekking tot kleding zodat er geen ‘energie verloren’ gaat met afwijkende kleuren. Hoe gek het ook klinkt, ook ik betrap mezelf erop hoe ik na 3 dagen naar iemand loer die nog niet in ‘de juiste kleding’ loopt en hoe ongemakkelijk ik mezelf voel als ik op verzoek van de fotografe van Osho Magazine in mijn eigen kleding verschijn voor een fotoreportage...
We krijgen nog een rondleiding en zien wat er nog meer aan mogelijkheden voor trainingen zijn. Een ongelofelijk breed scala aan trainingen. Van kortdurende naar langdurende. Van “Primal” die je conditioneringen uit je kindertijd onder de loupe neemt tot aan Tantra trainingen die je sexualiteit verder helpen ontwikkelen, van Kleurentherapie tot Zen Art, van “Celebrating the New Woman” die zich bezig houdt met alle nieuwe en oude ‘verwachtingen’ die hangen aan vrouw-zijn (er is ook een “Welcoming the New Man” voor geinteresseerden) tot Chakra Magic (nee niet ‘starring Hans Kazan’) van Hypnotherapie tot Tarot, van de paar maanden durende Transomatic Dialogue waar Bianca inmiddels therapeute in is -en ik eindelijk enig benul heb van wat het inhoudt- tot de 3 weken durende training ‘Mystic Rose’ waar Bianca aan deel gaat nemen. Ze geven de volgende dag een demo en ik ben natuurlijk benieuwd waar mijn vriendinnetje zich 3 uur per dag mee bezig gaat houden terwijl ik bij haar ben.
We komen via een marmeren hal in een prachtige ruimte voorzien van glas, spiegels en kroonluchters met een heerlijke zachte vloer. Hoewel ik een paar mensen in deze ruimte op hun knieën zie vallen en de plek waar Osho’s as gehouden wordt zie aanbidden, voel ikzelf toch niet zo die drang. Was dat niet die kerel met die baard die met diverse vage dingen in het nieuws kwam? Was hij niet de leider van de commune waar iedereen ‘het’ schijnbaar continu, overal, allemaal met elkaar deed en zei hij niet dat niets er werkelijk toe deed wat je bezat maar had hij zelf niet een diamanten horloge en talloze dure auto’s? Hoedanook, hij had de wijze opvatting dat er “no such thing as bad publicity” was en had zeker wel goede ideeën over ‘focus’ en hoe we meer rust in onszelf kunnen creeën.
Na, uiteraard, even lekker gedanst te hebben, volgt de uitleg wat de deelnemers in de 3 weken te wachten staat. Het is een driedeling van Lachen, Huilen tot Stilte waarbij iedere week 7 dagen lang, 3 uur lang, 1 van de drie gedaan zal worden. 3 Uur aan een stuk lachen? Pff. Dat put je wel uit lijkt me. Hoe hou je het vol? De demo duurt een uur, dus elke fase zal nu veel sneller doorlopen worden. We beginnen met lachen. Het kost een ieder maar weinig moeite om te beginnen, hoewel me af en toe kortstondig een gevoel van ben-ik-nog-niet-uitgelachen? bekruipt. Maar als ik me omdraai en naar mijn dierbare vriendin kijk die in een deuk ligt, schiet ik in een nog diepere lach. Niet ten minste om waar we mee bezig zijn, lachen in een geluiddichte ruimte voor een vastgesteld aantal minuten, maar het is ook gewoon heerlijk om te doen. Mijn wangen en buik doen na 15 minuten al pijn, kun je nagaan na 3 uur... Het lachen bevalt iedereen zo goed dat het de trainers moeite kost om ons naar de volgende fase door te laten gaan. Ik sta versteld van hoe gemakkelijk me deze nieuwe fase afgaat. Wat heerlijk om gewoon een potje te zitten janken! Voor geen enkele reden! (Al klinkt dit misschien voor buitenstaanders dat ik klaar ben voor opname...) Na de 15 minuten snotteren en mezelf oplaten gaan in een goede, diepe huilpartij voel ik me opgelucht en licht alsof ik wat rommel heb opgeruimd in mezelf (Hé, zou dat nou ...?) Ik pak mezelf weer op, snuit mijn neus, ga comfortabel zitten zodat ik dit keer geen aandacht verlies aan pijnlijke enkels, rug of knie om in de ‘zogenaamd juiste’ positie te zitten, en ben stil voor 15 minuten. Jullie die mij kennen, weten dat dat geen makkelijke opgave is voor mij. Kun je nagaan wat er allemaal rondgaat in mijn bolletje wat ik NIET zeg?? Ik ben blij dat het voor mij nu maar 15 minuten duurt... Ja echt ‘Zen’ ben ik nog niet qua mediteren... Helemaal opgeladen vertrekken Bianca en ik richting het zwembad. Zij helemaal enthousiast voor wat ze de komende 3 weken gaat doen, ik voor de eerste verfrissende duik in een zwembad sinds Taiwan. Me in Bianca’s rode (natuurlijk) bikini geperst geniet ik er heerlijk van. Er is hier niet alleen meditatie of zwemmen, je kunt er ook ‘Zennissen’ en Zenboogschieten (uiteraard in rode shorts). Het eten is er lekker, het gezelschap is geweldig, er wordt niks van me verwacht -zelfs geen vrijpartij met een wildvreemde in de kleedruimte, noch zie ik ze van anderen- als ik ergens zin in heb dan kan ik dat doen, en als ik ‘klaar ben’ voor de Evening Meeting dan kan ik dat aangeven. Als ik geen zin heb, dan gaan we niet. Maar mijn interesse piekt naar die ‘geheimzinnige avond meeting met Osho’ in witte jurken, ik wil het met eigen ogen meemaken. Al hoewel ik weet dat de ruimte waar de Evening Meeting gehouden wordt een “Verboden te hoesten-niesen-en-praten zone” is en de meeting ruim 2 uur duurt, kan ik de nieuwsgierigheid niet meer bedwingen. Na de beslissing om te gaan, grapt een vriend van Bianca wanneer ik mijn Sannyas-eed ga afleggen. Alhoewel ik me prima vermaak, en sommige dingen zeker invoer in mijn leven, is het zijn van een Sannyas niet iets wat ik in dit leven zie gebeuren. Ik zie mezelf meer als een goed soort parasiet die hier en daar neerdwarrelt en de voor mij toepasselijke leringen opzuigt en weer met de nieuwe toevoegingen aan mezelf verder fladdert.
Voor de plechtigheid leen ik dit keer een witte jurk van Bianca en giechelend vertrekken we naar het mooie Auditorium.
De avondmeeting bestaat uit verschillende meditatiedelen, waarna we onze ogen openen en zie ik een groot scherm waar ze ‘een aflevering van Osho’ op vertonen. Er wordt een vraag gesteld en Osho geeft daarop antwoord. Hoewel ik goed geinstrueerd ben om geen geluid te maken, kunnen ik en haast iedereen in de zaal (een paar honderd wat er toch wel erg cool uitziet zo allemaal in het wit) een lach niet onderdrukken als Osho iets zegt of zelfs grappen maakt. Ik leer een nieuwe kant van Osho, een lichte, grappige kant. Een kant die zichzelf niet al te serieus neemt. We liggen meerdere malen in een deuk, maar soms merk ik ook dat ik een bepaald onderwerp nou niet echt boeiend blijf vinden. Ik vind het gehéél wèl erg interessant en ben blij dat ik het meegemaakt heb (niet alleen omdat tegen het einde we erg goede live dansmuziek hadden en ik me dus samen met mijn vriendinnetje, als zijnde op Sensation White, volledig heb laten gaan) en gezien heb dat het helemaal niet zo geheimzinnig is, en zijn kijk op dingen interessant en soms zelfs leuk is. Ik begrijp ook beter hoe bepaalde dingen misplaatst naar buiten zijn gesijpeld en hoe dus bepaalde opvattingen zijn ontstaan over die “vrije commune die daar in de jaren 70 -en wellicht nu nog- zo leefde”, zoals mijn eigen pre-Ashram veronderstellingen. Ik besef dat ik inmiddels de 4e pagina volzet met mijn bevindingen, dus ik kan het hier onmogelijk beschrijven zonder nóg meer tijd van jullie op te slokken. Ik doe het je graag een keer persoonlijk uit de doeken mocht je erin geinteresseerd zijn.
Terwijl Bianca inmiddels was begonnen aan haar ‘Lach-sessies’ nam ik de tijd om lekker uit te slapen (wat genoot ik ervan om een tijdje op 1 plek te blijven en om niet weer na 2 dagen op een onmogelijke tijd naar weer een nieuwe plek te sjouwen en weer op zoek te gaan naar waar wat was) waarna ik, alsof het de normaalste zaak van de wereld was, in mijn (uh Bianca’s!) rode jurk schoot om naar de Ashram te hobbelen om op tijd te zijn voor mijn dagelijkse dans-meditatie. Heerlijk. Buiten, in de Buddha Grove, op m’n blote voetjes terwijl het zonnetje op m’n bolletje scheen, iedere dag een uurtje volledig dansen! Iedere dag een stukje Extrema, met allemaal leuke mensen -jong en oud- die allemaal net zo stonden te genieten als ikzelf! Het was dan ook wel even slikken toen ik vrijdag, mijn laatste dag, klaar stond voor weer een uurtje losgaan en merkte dat MIJN dansmeditatie voor mij ongemerkt had gewisseld met de Whirling Meditatie. Een poging om deze vorm ‘dan maar’ te doen, eindigde voor mij na een minuut of 10 van ronddraaien. Toch niet hetzelfde als rond dansen...
Al met al kan ik niet anders zeggen dan dat mijn bezoek aan de ashram van de Bhagwan zeer interessant was (al ben ik er nooit achter gekomen waarom ik nou die HIV-test moest doen...) en ik voor mij veel leuke en prettige dingen heb kunnen doen. En, voor mij het belangrijkste, dat ik nu veel meer en beter weet waar Bianca mee bezig is. Lief vriendinnetje, ik ben zo blij dat gezien te hebben, met jou gepraat te kunnen hebben over waar je in gezeten hebt, en waar je naartoe werkt. Weer tijd met jou doorgebracht te hebben. Ik hou heel veel van jou!


En nu lieve mamma, pappa, Gerda, Cees, Steefje, Dimi, Karin, Femke, Mery, Willem, Jos, Martha, vriendinnetjes en vrienden, alle lieve mensen die niet direct om mij heen waren maar aan wie ik zoveel gedacht heb, is het vandaag DE LAATSTE DAG van alweer een prachtig jaar, wat ik samen met Dickie heb mogen beleven.

Wat een jaar, dat mij naar Taiwan bracht waar we veel hebben geleerd, naar de mooie Philipijnen, naar wereldstad Hong Kong, door het zeer bijzondere China, door het fenomenale Tibet, en het groene en prachtige Nepal en als laatste door het kleurrijke en diverse India. Een jaar met letterlijk vele hoogtepunten als het zien van de hoogste berg ter wereld, staan op het hoogste gebouw ter wereld, weer een aantal van de wereldwonderen mogen zien, maar ook figuurlijk waarbij we onszelf en onze relatie getest hebben (eigenlijk gedurende het hele jaar) zeker tijdens de trek over het waanzinnige Annapurna Circuit.
Poeh, wat een mens kan doen in een jaar...
Vol met fantastische herinneren zijn we klaar voor ons leven (zo klaar je maar kunt zijn denk ik) en de uitdagingen die het gaat bieden in Nederland. We hebben er allebei erg veel zin in. Belangrijke zaken zoals mijn huis ONS huis maken en triviale zaken als werk zoeken etc...
Morgennacht mogen we nog tenminste 12 uur in de trein zitten vanuit Goa naar Mumbai waar van 2 op 3 januari ons vliegtuig vertrekt naar Geneve, alwaar we ons ‘gapyear’ geheel in stijl zullen afsluiten met Dickies vrienden in Zwitserland met een board onder onze voeten ! De overgang zal gigantisch zijn, hier is het nu 35 graden, daar geloof ik -5! (om maar een overgang te noemen...)

Ik las laatst een zin in een boek waarvan ik een deel echt pakkend vind voor hoe ik dit jaar heb beleefd, en hoe ik me voel. Ik wil dit dus graag met jullie delen:
“... I am the Head of the Kingdom of the Happy...”

Voor jullie eindigt vandaag ook een jaar. Josche nog net op de valreep een prachtige jongen, Sasha Alexander, op de wereld gezet! Hoera!! Ik kom snel kijken!!

Voor het nieuwe, verse 2008 wens ik jullie alle mooie, gelukkige, gezonde, geweldige, inspirerende, plezierige, succesvolle momenten die je je maar kunt wensen.

LAAT DIE KURKEN EN DAT VUURWERK MAAR KNALLEN!!!!!!!!!!!
(pas op voor ogen en handen...)
Leve het nieuwe jaar, dat ik, we!, graag samen met jullie, dichtbij jullie gaan beleven!

Heel veel liefs, en tot zeer snel!
Een intens gelukkige Cath en Dickie

Wil je Catherine in India bellen? Bel dan goedkoop via HalloBuitenland.nl